Like, share en win een conditie!

Beste lezers,

Oké, dus dit:

Zaterdagavond.
‘Jochem, ik moet komende week echt gaan sporten. Ben vorige week ook maar 1 x geweest.’
‘Zondag is altijd een mooie dag om te gaan schat. Lekker rustig!’
‘Hmm. Maar deze week ga ik echt weer 3 x!’
Zondagavond.
‘Hoe is het gegaan, lekker gesport?’
‘Heeeeel jammer dat je erover begint want ik ben niet geweest, en dat weet jij. Het is er gewoon niet echt van gekomen zeg maar.’
‘Hoezo is het er niet van gekomen?’
‘Druk druk met de kinderen en schrijven en zo.’
‘Dus je gaat morgen?’
‘Ik denk het wel, maar ik beloof niks.’
Maandagavond.
‘Car! Ga jij nog of hoe zit dat? Anders ga ik even een uurtje lopen.’
‘Oh een uur? Doe maar ruig. Ik ga morgen wel’.
Dinsdagochtend.
Ik sta vroeg op, kinderen naar de opvang gebracht gekleed in mijn sporttenue. Ik had het idee om direct door te gaan. Maar deadlines hè? Dus toch maar eerst naar huis en dan zou ik daarna nog gaan. Ik zat lekker in de tuin stukjes te tikken en voor ik het wist: lunchafspraak.
Weer omgekleed, lunch en lang verhaal kort: toen was het opeens 19.30. Time flies…
‘Car, jij zou toch gaan sporten vandaag.’
‘Ja nu echt niet meer hoor.’
‘Meen je niet! Kom op wat is dit voor discipline?’
‘Geen.’
‘Weet je wat? Bij 100 likes op Facebook ga jij sporten!’
‘sgoed jonge!’

Ik was in de veronderstelling dat ie dat nooit in een uurtje zou halen, maar jawel hoor.
Voor ik het wist was het bericht 14 x gedeeld en waren er heel veel mensen die de motivator in zichzelf naar boven haalden en dus een like gaven. Overigens een fijne gedachte dat zoveel mensen, inclusief voor mij totale vreemden, zich om mijn gezondheid bekommeren.
Dat werd dus om 20.45 nog naar de sportschool.
En wie staat me daar op te wachten? Juist ja; Het boyke himself (lees Work (out) en maak kennis met het boyke ).
‘Goh, jij bent nog laat hier? Maar leuk dat je nog even komt.’
En toen maakte ik een grote fout. Ik ging namelijk uitleggen hoe het kwam dat ik op dit late tijdstip nog kwam sporten.
Er volgde van zijn kant een monoloog over intrinsieke motivatie, voeding, lessen die ik kon gaan volgen enz.

Nu heb ik twee weken geleden al een virtuele les gedaan. En daar is eigenlijk mijn afkeer van de sportschool, noem het intense haat, ontstaan.
Ik stond om 08.00u in de ochtend helemaal ALLEEN in de lessenzaal. Voor mij hangt een groot scherm waarop een bel-spel meisje ons welkom heet. Er was geen ‘ons’ maar dat kon zij ook niet weten. Het meisje staat in een green-screen omgeving waarbij de vloer, muur en plafond in elkaar overlopen. Virtual surreality.
Op het scherm zie ik het bel-spel meisje allerlei dansjes doen. En dan bewegingen waarbij je je armen en benen in tegengestelde richting moet bewegen.
En ergens in mijn hersenen loopt die aansturing niet goed. Dus dat is vervelend. Ondertussen liet het meisje weten dat ‘we’ de wolf in onszelf moesten bevrijden. Ik zweer op alles wat ik heb dat ik dit niet verzin. Een wolf? Er zit veel in mijn karakter, maar als ik net wakker ben dan denk ik meer aan een luiaard of een type Garfield.

Terwijl ik de wolf zoek moet ik dus ook nog tegengesteld bewegen. En ik wist: hier hangen camera’s.
Ik bedenk me dan (tijdens al die handelingen) die boykes zitten jankend van het lachen op hun schermpje bij de balie te kijken en maken ondertussen een weddenschap in welke minuut van de les ik op mijn gezicht ga. Ik laat in het midden of dit gebeurd is. Maar ik voelde me een uur lang een motorisch diepgestoorde persoon met een conditie van iemand die net uit een coma komt. Dus ik zag het sporten even niet meer zitten.
Het spreekt voor zich dat ik vaker moet gaan om die conditie te verbeteren. En ik beloof jullie. Morgen…
Ten slotte:
Ik wilde een foto maken als bewijs aan alle likers en delers, dat ik wel degelijk was gaan sporten die avond. Het boyke wilde daar graag aan mee werken, maar ik kon natuurlijk geen eisen gaan stellen in de trant van: alleen van rechts fotograferen, let op mijn kin(nen), til jij mij even op om te laten zien dat ik niet veel weeg, etc.
Ik zag de foto en wist direct dat dit een journalistieke afweging zou worden. Er zijn betere foto’s van mij gemaakt. Maar goed; iedereen verdient het om te weten wie het boyke is, en dus heb ik ervoor gekozen hem te publiceren. Omdat de meerderheid van mijn lezers geen Facebookvriend van me is heb ik ‘m toch nog maar een keer geplaatst…

Door |2016-12-06T13:35:37+00:00juli 29th, 2016|Blog|0 Reacties

Over de auteur:

Geef een reactie