De tegenreactie

‘Als Rudolph van 24 kitchen een mislukt taartje uit de oven haalt zenden ze dat niet uit, waarom dan wel mislukte mensen op tv?’ was getekend: Sylvia Kloos.
Aanleiding: een “grappig” nieuwsbericht (van een vage website) over het uitzenden van de Paralympische Spelen.

Sylvia heeft een mening over de Paralympische Spelen en ventileert die op Facebook.
Ik ben geschokt, vooral omdat ze niet de enige is die zich negatief uitlaat. Ook ene ‘Chantal Chantal Chantal’ (dit is geen typfout), Laurens Limb Dee, en Peter Bosch reageren ronduit grof en denigrerend. Het is te makkelijk om deze mensen nu weg te zetten als verstandelijk beperkt, sterker nog; dat is beledigend voor de mensen die een verstandelijke beperking hebben.
Het is te makkelijk om deze mensen een gebrek aan empathisch vermogen dan wel een zeer laag IQ toe te dichten. Ook zou het veel te makkelijk zijn om te beschrijven wat voor mensen dit zijn in mijn optiek. Vrijwel allemaal een anonieme profielfoto, een stuk of 50 digitale vriendjes op Facebook, en wanhopig op zoek naar likes en reacties.
Alles in mij schreeuwt om een tegenreactie. Maar ik weet dat het geen zin heeft om te reageren onder dit Facebookbericht. Op een goede manier discussiëren vraagt bepaalde capaciteiten namelijk. En ik vermoed dat mijn digitale gesprekspartners deze niet bezitten.

De tegenreactie in deze bagger komt van Sandra Dekker, een paralympische sporter. Ze deed in 2002 mee aan de Paralympische Spelen en geeft aan dat ze had gewild dat er destijds meer aandacht was geweest. On-voor-stel-baar negatieve en spottende reacties worden over haar uitgestort. Te slecht om te herhalen. Ik schrik ervan: discriminatie en eliminatie van gehandicapten bestaat.
Een overgroot deel op de (a)sociale media reageert net als ik verontwaardigd. Maar toch is er blijkbaar een handjevol mensen die hun eigen beperking tonen, en tegelijkertijd de beperking van een ander schaamteloos “in the picture” zetten.

En dan lees ik dus de reactie van Sandra. Wat een kracht en positivisme wanneer je toch probeert hier iets in te veranderen. Dat je misschien begrip wil kweken, dat je jouw mening wilt laten horen ondanks het veelvoud aan tegenstanders. Ik heb respect voor de vrouw die deze situatie aangaat en iets wil ombuigen.
Lastige situaties aangaan en veerkracht tonen, wát een topsporter.

Voor de duidelijkheid: dit is geen ode aan gehandicapte sporters, geen pleidooi voor meer media-aandacht, geen stok om mee te slaan.
Wat dan wel? Een simpele boodschap:

Be like Sandra

Door |2016-12-06T13:35:37+00:00september 11th, 2016|Blog|0 Reacties

Over de auteur:

Geef een reactie