De seizoensarbeider

Vrienden! Het is lang geleden. Het is niet anders maar nu het vakantie is, is het voor mij als seizoensarbeider nogal druk. Zeker omdat wij in het voorseizoen al op vakantie zijn geweest en nu, een midweek Zeeland daargelaten, thuis zijn. Hier in Brabant is het nog een kleine 2 weken vakantie dus het aftellen naar de structuur is begonnen. Als huisvrouw is het voor nu nog eventjes alle zeilen bijzetten.
Toen ik de keuze maakte om een baan te zoeken die beter past bij ons gezinsleven was het uitgangspunt daarbij vooral het welzijn van de kinderen.
Dat klinkt een beetje zwaar maar de Rust-Reinheid-Regelmaat was hier een jaartje geleden ver te zoeken.
Toen ik stopte met werken kwamen de rust en regelmaat terug. Met die reinheid gaat het overigens nooit goed komen. Zeker niet nu het vakantie is. Het lijkt hier bij vlagen op een kinderdagverblijf. En dan eentje die met vlag en wimpel zou zakken bij een bezoek van de inspectie. Zowel op hygiënisch niveau als op pedagogisch klimaat.
Overal ligt speelgoed, rozijntjes, 5 bekers drinken (voor 2 kinderen), regenlaarzen, lego, restjes klei en sok. Ik schrijf dit laatste enkelvoud omdat er ook altijd maar 1 sok rondslingert. Nooit netjes in een paar.
En voor diegenen die bekend zijn met ‘Kapla’: onze woonkamer ruikt naar een houtzagerij. Want als er een halve dag gewerkt is aan de bouw van een stadion dan is het de bedoeling dat ik dat niet afbreek. De 6-jarige projectmanager is voornemens om misschien de dag daarna verder te werken aan het ding.
Daarnaast is mijn geduld op. Dus alles wat ik in mijn vorige job aan stagiaires geleerd heb m.b.t. het opvoeden van kinderen en het neerzetten van een goed pedagogisch klimaat is hier nu niet aanwezig. Het is niet zo erg dat de ontwikkeling van de kinderen stagneert, maar mijn professionele basishouding is sinds een flink aantal dagen ook op vakantie.
Ik snap het nooit goed wanneer mensen zeggen ‘ik wil een huis dat leeft….’.
Ik wil namelijk heel graag een huis dat lijkt op een mortuarium. Dan wel eentje met sfeer, maar in elk geval opgeruimd zodat er ten minste iets sereen is in deze chaos!
Want mijn kantoor aan huis bevindt zich midden in het kinderdagverblijf. Ik mag mijn handen dichtknijpen dat ik nu al aardig wat opdrachten heb en ik ben er supertrots op, maar het thuiswerken verloopt nog niet optimaal. En omdat ik nu ineens niet meer de volledige en acute aandacht heb ervaren de kinderen een soort identiteitscrisis. Die hebben een houding van ‘Nu moet jij eens heel goed luisteren jongedame. Wij hebben jou hier aangenomen als huisvrouw, jij zou alle aandacht hebben, en die nevenactiviteiten; die doe je maar in je eigen tijd!’
Ik krijg dan ook dagelijks zinnen naar mijn hoofd als: ‘ohohoh je mag niet op je telefoon kijken tijdens het eten’ (klopt). ‘Mama, moet jij alweeeeer aan de laptop werken?’ (ja)
‘Mama jij had beloofd dat wij vandaag de hele dag iets leuks gingen doen!’ (oh ja, k*t)
De jongste is verbaal nog niet zo heel sterk dus die doet gewoon alles wat niet mag in het kader van: ongewenste aandacht is ook aandacht. Ze is nu 2 en ik ken de hele theorie van ego-ontwikkeling en grenzen opzoeken. Maar dit exemplaar is zo bedreven in het opzoeken van de grenzen dat ik mijn kantoor aan huis net zo goed kantoor-op-gang kan gaan noemen. Daar zit ze op sommige dagen wel een aantal maal en ik dan dus ook. Tot groot plezier van de oudste die onze ‘ruzies’ als een soort gratis vakantie-entertainment beschouwt.
Zoals je opmerkt schrijf ik ‘sommige dagen’, want de ene week is er meer schrijfwerk dan de andere week.
En wanneer het schrijfwerk even wat minder is dan lig ik net zo serieus mee te werken aan een zelfgebouwde hut. En opruimen dat doen we dan morgen wel weer. Zei de gek.

Door |2016-12-06T13:35:37+00:00augustus 22nd, 2016|Blog|0 Reacties

Over de auteur:

Geef een reactie